“Verliefd op de omgeving, ik wil geen vliegveld!”

Soms begin je een reis vol zelfvertrouwen: alles klopt en je laat jezelf droppen ergens midden op de wereld. En je denkt dat je genoeg films hebt gezien om te weten hoe het er in bepaalde landen uit ziet. Zo had ik nu tijdens mijn dropping ook zo’n gevoel. Een gevoel van herkenning; dit is een land dat ik leuk vind. De eerste straat die ik doorrijd, doet me denken aan Japan. Waarom? Ik ben stiekem verliefd op dat land en ik heb mijn favo manga serie heel vaak opnieuw gelezen en herken de soort straatjes. Maar het zou natuurlijk ook helemaal fout kunnen zijn. Ik ben tijdens deze mapcrunch reizen al meerdere keren enorm verbaasd geweest over de uitkomst van een reis.

Ik besluit, zonder enige reden, richting de bergen te rijden. Meestal ga ik meer op mijn gevoel af dan dat ik “een logische weg” ga zoeken, maar dat komt later wel. Het begin van de reis kan makkelijk op gevoel!

In de smalle straatjes valt me een ding op: ze hebben hier hele maffe auto’s voor ons doen. Het is net een geplette versie van een station wagon: dit zijn de mopshonden van de auto’s.

Na een paar straten besluit ik mijn rug naar de bergen te keren. Net als ik een tijdje onderweg ben, blijkt het dat ik eigenlijk omringt ben door bergen. Wauw! Wat een onwijs tof gebied.

Een hele tijd gaat voorbij. Ik klik veel door de straten van dit dorp. Ik verdwaal drie keer, omdat er geen wegwijzers zijn. Ik probeer te letten op wanneer ik richting noord of zuid rij, maar raak dat na een tijdje ook kwijt. Na mijn derde poging om een hoofdweg te vinden, slaag ik. Er staan nu grote borden langs de weg! Echte wegwijzers: Yes! Ik besluit eerst richting Koshu te rijden. De andere (blijkt nu:) plaatsnamen heb ik toch al wel meerdere keren voorbij zien komen, op kleine bordje langs de weg. Daarom lijkt het mij verstandig nu deze compleet te negeren. Ik ga even helemaal “de andere kant” op proberen.

Ik wist niet dat ze links reden in Japan!? Het duurde ook echt even voor ik het door had. Als ik dit google, blijkt dat dit al eeuwig zo is. Natuurlijk, want Japan is een land van tradities: Het komt uit de tijd van de samoerais. De samoerais droegen hun zwaard links, omdat ze meestal rechtshandig waren. Het was niet oké om een samoeraizwaard aan te raken. “Dit gold als een zwaar vergrijp”. Een Samoerai liep dan links, zodat je rechts om hem heen moest en zo zijn zwaard aan zijn linkerkant niet kon aanraken. Goed hè? Hele leuke info vind ik dit! 

Aan het begin van de reis viel me al iets op: er staan overal snoep en drinkautomaten (ja, die units die wij alleen uit de kantine of stations kennen) langs de weg. Midden in het dorp, op random plekken. Wat handig! Je kan gewoon overal iets te drinken of te eten halen.

Ik rij over de Yawata Bridge. Hier kom ik iets verder op voor bij een Panasonic winkel. Zal het herfst zijn? De Halloween decoraties en Jack-o-Lanterns staan buiten. De straat die ik nu volg zorgt voor mooie doorkijkjes. Hier ben ik spontaan heel erg fan van. Alle doorkijkjes naar de bergen tussen de huizen door zijn echt super mooi: dat kennen wij hier echt niet.  

We zijn ondertussen best een aardige stuk verder en ik doe eigenlijk nog steeds alles op gevoel. Ik ben verliefd op de omgeving en wil helemaal niet niet bij een vliegveld aankomen. Ik geniet te veel van het land om me zorgen te maken waar ik terecht kom. 

Ik besluit richting Tabayama te gaan en daar voor de 411 te volgen. Nog steeds rij ik richting de bergen. Stiekem is mijn doel om door de bergen te rijden. Ik ben zo benieuwd naar het landschap! Tuulla had al 5 keer gillend uit de virtuele auto willen springen, omdat ik overal “even wil kijken” haha! Goed ding dat ik nu alleen reis dan: Japanse bergen, here I come!

In Google Streetview merk je de hoogte verschillen onderweg niet zo snel op. Ik was heel geduldig aan het wachten tot ik eindelijk de bergen in zou rijden. Na een tijdje klikken besefte ik, door dat ik even besloot om stil te staan en om me heen en dus ook achter me te kijken, dat ik al IN de bergen rijd en dat ik zelfs ook al vrij hoog zit. 

Een bord langs de weg in de bergen vertelt me dat ik nog steeds op 411 rij. Ik kom af en toe hele kleine dorpjes tegen of misschien zijn het eerder plekken waar wat huizen staan. Er zijn een heel aantal tunnels door stukken berg heen, wat de reis wat tegen houdt. De Streetview vindt het soms lastig om normaal te reageren in de tunnel, waardoor ik soms (waarschijnlijk voor mijn gevoel) wel 5 volle minuten langer over een tunnel doet.  

Ik kom een aantal motorrijders tegen. Dat kan ik me helemaal voorstellen: dat deze route door de bergen heel tof is om met de motor te doen. Het is in verhouding ook een heel mooi wegdek. Overal ziet het er nieuw en goed onderhouden uit. De bochten zijn afgezet met vangrails. Ik klink verbaasd, maar dat komt omdat ik me iets anders had voorgesteld bij "door de bergen" haha! Ik had van te voren niet gedacht dat de weg hier zo goed zou zijn. Ik dacht “ik ga op een achter af berg-weggetje crossen” - maar nee! (Latere toevoeging: Naar mate mijn reis vordert kom ik al meer motorrijders tegen op de deze berg weg. Ja, dus echt een goede weg voor motorrijders.)

Af en toe een huis of een soort winkeltje langs de weg

Oké, na nu toch al een lange tijd door de bergen en het prachtige landschap te rijden, begin ik langzaam op aanwijzingen van een stad te hopen. Hoewel ik deze weg (je hebt het al honderd keer gezegd, maar alsjeblieft zeg het nog eens:) echt prachtig vind, eeuwig kan volgen en miljoenen foto’s wil maken, heb ik natuurlijk een doel: het vliegveld vinden. Dat is het gene wat het spannend houdt, en het gene wat ik haat aan de avonturen. Soms wil ik gewoon liever verdwalen in de schoonheid van een land, dan al dat gehaast. Maar zo doen we dat nu eenmaal niet: dus vliegveld of stad, ja graag! Een aanwijzing dan.. 

Na nog een poosje klikken houdt de weg op. Niet de echte weg, maar de Google Maps beelden.  NEE!? WAAROM!? [voeg hier uw favoriete scheldwoord in] 

Ik besluit de stealth uit te zetten en de map te openen om te kijken wat er aan de hand is. Of het maar een klein stukje is dag niet is vastgelegd of dat ik gewoon van af t begin af aan al een doodlopende weg heb gekozen.. Als ik de kaart open blijkt het inderdaad om maar een heel klein stukje weg te gaan! Yes! Ik “sleep” mezelf op de goede kant van de weg en vervolg mijn route.

En ja ik kon zien in welk land ik was: en ik had gelijk! (Ging ik ondertussen ook al wel van uit.) Ik ben lekker in Japan! Yes!

Verderop rij ik voor het eerst door een echt soort berg dorpje heen. Alhoewel, dorpJE? Tussen de bergen gepropt ligt hier een heel dorp. Inclusief begraafplaats, winkeltjes en tempel. Ook een tankstation! Dat is de eerste sinds.. heel veel kilometers. Ik besluit virtueel te tanken en koffie te halen. 

Als ik het dorp uit rij blijkt het dat dit Tabayama was. De plaatsnaam die ik had uitgekozen om te volgen op de route 411. Wat leuk! Maar wat nu? Ik hou de 411 weg aan, en zie wel waar dit me leidt. Misschien rij ik na een aantal kilometer ook zo de bergen weer uit.

Mijn enige foto uit Tabayama: als je inzoom zie je dat ze in dit huishouden veel paraplu's verzamelen.

De vele tunnels worden afgewisseld met hele mooie natuur. Ik moet mezelf echt tegen houden om niet overal te stoppen. Ik probeer kilometers te maken. Blik op oneindig, en klikken. Genietend van de langs suizende omgeving.

Na mijn reis even opgezocht, dit is Lake Okutama

Ik sjees met een noodgang door nog een berg dorp. Aan de kant! Ik moet opschieten, ook al wil ik dat niet. Nee, Loeka, niet omkijken! Ik negeer de leuk uitziende huisjes en het halve bamboe bos. Kilometers maken. Tuulla zal trots op me zijn dat ik niet NOG een foto momentje inlas, haha! Sneller! Ik haal een vrachtwagen in in de bocht, wat me letterlijk zwetende handen oplevert. Ook al is dit virtueel, het voelt als nog niet oké om te doen. Nou, zie je wel! Fietst er een fietser door de bocht! Levensgevaarlijk!

Hé volgens mij zie ik een treinspoor, hoger in de bergen, naast me. Zou dit dan toch de weg naar de bewoonde wereld (ik typ dit terwijl ik een duidelijk bewoont dorpje rijd.. maar goed) zijn?! Ik hoop dat er ergens in mijn toekomst een stad is of een bord wat een richting of bestaan daarvan aanduid. Nadat ik me dat bedacht, zie ik wat borden. Hier besluit ik toch nog maar de 411 te volgen en de richting van Ome aan te houden. 

Jongens, ik wilde jullie nog even laten weten dat er van de mopshond autootjes ook een “Pick-up truck” variant is. Het is hilarisch! Haha! 

De natuur verdwijnt al meer om me heen. In Ome is het drukker. Ik heb ook het gevoel dat ik de grote bergen nu echt achter me heb gelaten. (Of ik rij nu heel hoog in de bergen en heb daar geen erg in.. dit is ook altijd nog een mogelijkheid..) Nu nog een grote stad en vliegveld zien te vinden. 

Ik rijd langs een winkel die “Liquor Station” heet. Proost! Ik gniffel hier (als een tiener die voor het eerst een slok alcohol neemt) even om en rijd verder.

Nu ik zigzaggend Ome probeer uit te rijden, zie ik af en toe in de verte de bergen weer liggen. Ja die heb ik dus daadwerkelijk al achter me gelaten. Wauw, wat een reis!

Ik weet niet of Ome zo groot is of dat ik nu in Tomoda meteen ben doorgereden, maar het duurt me een flinke tijd om daar uit te komen. Mijn hoop is op een snelweg gericht. Maar dan.. huh? Rijd ik daar onder door.. Hoog boven mij bevind zich (duidelijk) een snelweg. Er is geen mogelijkheid om er op te komen, er staat geen afslag aangeven niks. Wat maf! Wat moet ik nu? Ik doe net of ik dit niet heb gezien en klik door over mijn ondertussen geliefde 411. De weg gaat verder, eindeloos.. maar richting Hachioji dit keer. 

Grappig trouwens hoe je compleet moedeloos kan worden bij het zien van een file.. terwijl dat geen effect heeft op je reis. Je reist namelijk virtueel, slimmerd, je hoeft niet te remmen!

Ik ben heel trots op mezelf. Ik ben op magische wijze op een soort(?) snelweg (kan ook autoweg zijn) terecht gekomen. Je kan de bergen waar ik “net” nog doorheen reed in de verte zien liggen. Te gek! Maar goed, ik zit nu eindelijk (denk ik..) op de juiste weg. Mooi! En nu? Waar heen?

Dan beland ik in op weg met ALLEEN MAAR TUNNELS. Ik ben in Tuulla’s nachtmerrie!

Eindelijk uit het tunnel-stelsel zakt de moed me in de schoenen. Ik zie daar alleen maar plaatsen waar ik al geweest ben. De richting van Hachioji kom ik echt net vandaan. CRAP. Maar na nog even doorklikken staat er ook “Shinjuku” op de borden. En om één of andere reden klinkt dat in mijn hoofd als een wijk in Tokio, wat me weer hoop geeft*. Ik ga nog even door.. kijken waar deze weg me brengt. 

Ondertussen word ik ingehaald door een bus waar op staat “Sight Seeing” - nou moet ik eerlijk zijn en toegeven dat ik het sightseeing gedeelte een beetje beu ben en nu toch wel een vliegveld wil. Hoe ik genoot van de natuur en de bergen voel ik me nu ondertussen een beetje opgesloten tussen alle tunnels, gebouwen en (soms toch wel wat) onduidelijke wegen. De weg waar ik nu op rijd is bijvoorbeeld exact die weg waar ik net onderdoor reed. Ik heb een MEGA omweg in lus vorm gemaakt volgens mij.

Een kwartier later heb ik besloten om gewoon maar stom deze snelweg, de E20, te volgen tot er een bordje komt met “vliegveld”. Geen hoopvolle en dromerige pogingen naar random plaatsen meer. Er moet een einde aan deze reis worden gebreid. We gaan dus gewoon door. Ik kom vanzelf in Tokio, right? (Of andere grote stad in Japan) … toch!? (Lees die “toch” met enige wanhoop in de stem.) 

Dit lijkt wel al meer op een ring weg van een grote stad. Yes yes yes!!! Wie weet!! Ik rij nu op de hoogte van Chofu City. Zal dit de grote stad zijn? De naam zegt me niks. Maar ik negeer de afslag en blijf de E20 volgen. Dit gaat namelijk wel lekker snel, en ik ga er van uit dat ze op een snel weg wel een afslag richting een vliegveld aangeven.  

In onze verhalen is het stukje ring- en rondweg om een stad vaak het kleinst. Maar in het “echt” duurt dat meestal best nog een lullig tijdje. Er gebeurd alleen nooit zo veel leuks: daarom is het in het verhaal het kleinst. Maar ik wou jullie bij deze laten weten: ik ben dus nog best een tijdje onderweg.. pfff! 

Ik geef het op. Ik loop weer vast in een tunnel die (lees: naar de wijk er boven schiet, en dan weer terug de tunnel in) onder.. TOKYO door gaat.. ik ben dus ondertussen gewoon in de (buiten) wijken van Tokyo. Mega cool! Maar heel frustrerend aan het einde. Ik zoek op de kaart waar ik precies ben en bereken mijn reis naar het vliegveld. Ik zat daar dus niet zo heel ver meer van af! Nou ja! Wat stom! Aan de andere kant ben ik blij dat het over is. Ik werd best claustrofobisch na een tijdje in al die snelweg tunnels. Die door de bergen waren prima te doen. Maar die bij de stad.. enorm benauwend! 

“Onder Tokio zijn verborgen ondergrondse plekken. Ingewikkelde netwerken van metro’s en wegen, tunnels en zelfs winkelcentra. Deze ondergrondse netwerken en infrastructuur houden de enorme stad draaiende.” (Bron: Katern: Japan) Weer wat geleerd: wat tof!

Nou, helaas geen vliegveld, maar wat een reis! (Zie op de afbeelding hier boven, hoe tergend dicht bij ik was!!) 

Ik hoop dat jullie net zo genoten hebben van de prachtige beelden als ik. Het spijt me voor mijn (ondertussen welbekende) chaos. De wegen op het einde waren een beetje te veel. Ik las later in een artikel dat het toeristen ook niet word aangeraden om in en om Tokyo te rijden.. nou, jongens, ik weet nu waarom! Haha!

Maar goed: dit was ‘m weer! Laat gezellig een reactie achter! We vinden jullie feedback fijn om te horen! Bedankt! Tot de volgende!

Dit avontuur is beleefd en geschreven door Loeka. De beelden zijn afkomstig van MapCrunch (Google Streetview).

Bronnen voor extra info over Japan: Wikipedia en Katern: Japan

*Later gecheckt op Wikipedia: Shinjuku (新宿区, Shinjuku-ku) is een van de 23 speciale wijken van Tokio. - HOE WIST IK DAT!?