"Al wordt het acht uur vanavond!"

GO! De knop druk ik met enige onzekerheid in: nu gaan we “echt” op pad. Ik ga mijn route documenteren. Voor het nageslacht, voor jullie, leuk voor later… zoiets. In het dagelijks leven ben ik fotograaf, dus ik neem mezelf gelijk voor om deze reis ook foto’s (lees: schermafbeeldingen) te maken.

Het beeld verandert: ik word gedropt. Oh nee… midden op een bergweg, waar aan ik precies niks van kan afleiden. De planten zien eruit alsof ze in letterlijk ieder land kunnen groeien. De weg heeft strepen en ik zie in de verte een vangrail in de bocht. Dit is dus niet een van de engste wegen ter wereld.
Ik besluit de richting op te gaan die ik op gericht sta. Aan beide kanten van de weg kan ik precies geen informatie verkrijgen; alles is groen en ziet er bergachtig uit. Meer niet, geen aanwijzingen hier. Laten we maar gewoon beginnen.

Als ik na een tijdje een vrachtwagen inhaal en ik het eerste teken van leven vind, vindt Google het plots moeilijk. Het lijkt net of ik wil opstijgen in plaats van de weg vervolgen. Aliens? Na twaalf keer klikken ben ik door de vreemde glitch heen en kom ik in een volgende glitch terecht. Ik schiet plots een andere weg op en kan niet meer terug. Verdacht. Er zijn wel opeens meer auto’s op de weg. Misschien ben ik dan nu goed op weg naar mijn eerste aanwijzing?

My god, het uitzicht is prachtig!

Na een stukje doorrijden krijg ik mijn eerste aanwijzing: Raec. Wat? Er staat een bordje met twee soorten van het woord “Raec”. Dit vind ik echt een hele slechte aanwijzing, aangezien ik precies niet alle talen van de wereld beheers. Ik besluit door te rijden en het bord te negeren.

Goed zo, want dit plaatje had ik niet willen missen:

Er staat een bordje voor een parking. Top! Ik ga even thee maken, want dit wordt een lange rit. Op de parking zie ik een prachtige auto staan, die tevens als vuilnisbak wordt gebruikt. Dit is een vreemd altaar. De eigenaar van de auto heeft zijn sloffen voor de autodeur laten staan. Zal de eigenaar nog terugkomen? Die gaat dan een vreemd tafereel aantreffen als hij terugkomt. Oké, dit was niet de beste stopplaats. Ik rij verder.

Vlak voordat ik een tunnel in wil rijden zie ik een vrachtwagen waar ik een volgende aanwijzing vind: “Albania”. Oké, goed om te weten! Misschien ben ik in Albanië en anders in de buurt ervan.
Verder is de omgeving nog niet veranderd en ben ik bang dat ik nooit een vliegveld ga vinden. Maar, rustig blijven. We gaan eerst eens door een tunnel rijden! Dat heb ik nog nooit gedaan op Google Maps!

Ik zie dat er veel “potentiële” wijngaarden langs de weg zijn. (Dit kunnen ook andere planten zijn: dit is niet duidelijk met de streetview camera.) Alles is prachtig groen en vol bergen en rotsen. Ik merk ook op dat er onderweg veel bomen en hout worden vervoerd.

Na een tijdje zie ik twee kastjes langs de weg staan. Ik dacht eerst dat het misschien bijenkasten waren. Als ik inzoom blijken het een soort altaartjes te zijn. Er staan kruizen op en in de kast zitten spulletjes, achter glas. Het is bij een parking. Heel apart. Bij een van de twee kastjes lijkt het ook net of er allemaal kaarsenstandaards omheen staan. Verder kan ik er niks uit op maken. Na mijn reis maar eens opzoeken of dit een gebruikelijk ding is.

Ondertussen word ik moe van de witte auto die voor me rijdt. Alhoewel, gij rijdt niet echt voor me; ik rij namelijk tegen het verkeer in. Hier kan ik precies niks aan doen, aangezien Google maar aan één kant deze weg gefotografeerd heeft. Hopelijk kom ik snel een bord tegen.

De enige borden die ik nu tegen kom zijn reclameborden, of soort van. Volgens mij staat er op de achterste “Le Grand Casino”. Dat betekent meestal wel een stad, toch? Helaas kan ik de rest van het bord niet lezen. Maar nog geen wegwijzers, helaas. Wel ben ik eindelijk de witte auto kwijt, ik heb er nu alleen een zwarte voor terug gekregen. Top.

Ter informatie: Ik ben al meer driekwartier aan het klikken. Het begint een beetje oneindig te voelen. Dit komt vooral omdat ik nog geen duidelijke aanwijzingen heb gevonden en ik daardoor niet actief hoef mee te doen voor mijn gevoel. Daardoor schrok ik dus net van een vreemd groot dier langs de weg: wat een stuk afgebroken rots bleek te zijn. OPLETTEN! NIET SLAPEN ACHTER “HET STUUR”!

MAAR DAN! Kom ik plots voorbij een klein plaatsje (Pletvar) en zie ik opeens nog meer huizen (en nog een vreemd altaar, natuurlijk)! Zal ik nu dan toch bijna bij een stad zijn? Ik draai mijn denkbeeldige raampje open en zet een muziekje aan. “Funky Nasseau” door (toepasselijke naam) The Beginning of the End. Laten we doorgaan, opgeven is geen optie: al wordt het acht uur vanavond! 

WAT IS DAT!? Een stad in de verte? Of begin ik te hallucineren? Ook kom ik het bord van het Casino nog een keer tegen! Yes! We zijn op de goede weg! Mijn enthousiasme keer terug. Ho ho, niet te enthousiast rijden, er staat daar politie langs de weg!

Door al mijn enthousiasme zag ik bijna één van de (honderd) kruizen langs de weg aan voor een vliegtuig symbool, en was in staat om rechtsomkeert te maken. Gelukkig zag ik op tijd dat het een afslag naar een kerk of tempel was. Oeps.

Dan zie ik een bord waar ik van schrik: een wegwijzer! Wat!? Een echte! Eindelijk! Maar ho! Hier ben ik niet op voorbereid. Nu moet ik opeens een keuze maken: ga ik links af naar de namen die in het blauw staan aangegeven of ga ik rechtdoor op dezelfde weg. Ik heb nog 500 meter om te beslissen…
Ik besluit een beetje vals te spelen en mijn vriend te vragen of hij even wil checken welke kant ik beter op kan gaan. Aangezien ik al meer dan een uur aan het klikken ben, wil ik wel een klein beetje weten waar ik aan toe ben: Ik wil dat deze missie slaagt! “Beter ga je richting Ohrid” Zegt hij, nadat hij op de kaart heeft gekeken en me heeft uitgelachen. “Ik zit in de middle of nowhere, he?” vraag ik hem wanhopig. “Ik zeg niks, behalve dat je beter naar Ohrid kan rijden” herhaalt hij. Nou daar gaan we dan, Ohrid, here we come!

Ik passeer een man die langs de weg loopt. “Aan de kant Gerrit! Dit is niet veilig!” – en plots verandert het seizoen. Alles was net nog prachtig groen. Nu is opeens alles kaal en grauw. Ah oh, was Gerrit een tovenaar die ik boos heb gemaakt? Ik draai me om, maar Gerrit is verdwenen. Zie je wel! Na dat ik hard op “Sorry Gerrit” heb gezegd, is het plots weer zomer. Oh de magie van Google Maps! 

Het is nu anderhalf uur geleden dat ik aan mijn reis ben begonnen en de weg is weer eindeloos geworden. Ohrid voelt lichtjaren ver weg. Maar dan zie ik plots iets wat ik nog niet eerder heb gezien: een indicatie van hoever iets nog is. Ohrid is nu nog 74 km! Yes! Dat is te doen! Vol goede moed ga ik verder en bevind me dan al weer snel in de bewoonde wereld. Maar dit was nog geen 70 km.

Zoek het paard. 

Stop waar je mee bezig bent: wat zie ik nu!? “Greece”. Dat vertaald hoe dan ook naar Griekenland, toch? Of ben ik nu heel blond? Als Griekenland links af is, waar ben ik dan nu? Ik klik wanhopig door: Ohrid. Dat moet het worden: vliegveld of niet. Maar eerst naar Ohrid. Negeer “Greece”! 

Verder onderweg kom ik wat fietsers tegen. Op meerdere locaties. Zijn dit Nederlanders? Fietsvakantie. Alleen Nederlanders zijn zo gek om te gaan fietsen in zulk gebied. Zettumop mede-landers! Ohrid is hooguit nog 55 km!

Ik rijd nu in een dorp of klein stadje en ben ondertussen al twee uur onderweg. Nog geen afslag naar een vliegveld gezien. Maar we gaan stug verder. Het kan nu niet lang meer duren, toch? Toch!?

Ik rijd voorbij een busstation, en bedenk me, dat als ik hier echt-echt zou rijden, ik even was gestopt om de route te vragen. Of simpelweg de bus te nemen. Maar helaas is dat virtueel niet mogelijk. We hopen maar verder op duidelijke wegwijzers. Na heen en weer gestuurd te zijn door het volgende dorp, begint de moed me toch wel in de schoenen te zakken. Daarnaast heb ik nog steeds GEEN IDEE in welk land ik ben. Ondertussen heb ik meerdere aanwijzingen gehad, zelfs de vlag gezien, maar er gaat gewoon geen belletje rinkelen!? Albanië? Alleen omdat ik dat op een vrachtwagen zag staan. Bulgarije? Macedonië dan?

Ik begin nu langzaam te denken dat ik een afslag heb gemist. Ik kom geen borden meer tegen. Geen enkel bord. Ik had allang in Ohrid moeten zijn. Waar blijft m’n [insert scheldwoord naar keuze] vliegveld!?! Het gaat plots regenen. Mooi, zo voel ik me nu ook. Wat een onzin: waar zijn m’n wegwijzers!? I need a clue, people! 

Iets later..
De zon is gaan schijnen en ik denk dat ik in Ohrid ben! EINDELIJK! Ja! Oké, het was toch wel de juiste weg. Mooi! Nu nog het vliegveld. Op een rotonde heb ik de optie om richting Skopje te gaan. Die kans neem ik: We zijn dus in Noord Macedonië! Skopje is een grote stad: dus daar zal het vliegveld wel op de route liggen, toch?

Oké, never mind, ik kwam een bord tegen waarop stond dat Skopje nog meer dan 160km verder op ligt. Ik ga nu gokken en eerst eens richting Struga. 

Nog geen vijf minuten verder blijkt dat ik goed heb gegokt. Er staat een vliegveld aangegeven op de borden! En YES! Dan eindelijk, na nog eens tien minuten klikken: Ohrid St. Paul The Apostle Airport! Ik denk dat een halleluja op zijn plaats is! Pfieuw! I made it!

In het echt heb ik over deze reis ongeveer 3 uur gedaan. En ongeveer 50 "foto's" gemaakt. Ik zal jullie die allemaal besparen. Deze route vond ik wel echt super mooi. Ondanks dat ik soms wat gestrest over kwam. Dit is een reis die ik ook graag eens in het echt zou willen maken: ik wist niet dat Noord Macedonië zo'n mooi land is. 

Dit avontuur is beleefd en geschreven door Loeka. De beelden zijn afkomstig van MapCrunch (Google Streetview).