"Mevrouw, wilt u een lift?"

Na toch al meerdere avonturen te hebben beleefd, voelt het toch wel spannend: mijn eerste avontuur die ik ga documenteren voor de blog. Waar zal ik terecht komen? Zal ik het vliegveld kunnen vinden? 

Als ik word gedropt, bevind ik me op een smalle verharde weg met enkele huizen vlak bij. Als ik ronddraai valt het me op dat ik elektriciteitsmasten boven de grond zie, net zoals de antennes en schotels op de huizen me opvallen. Naast mij op het grasveldje staat een dixi waarop: TOITOI staat. Daar onder staat Nijoma Servilas. Dit zegt me vrij weinig, op de mogelijkheid dat het Spaans klinkt na. In de verte zie ik groene heuvels en meer huizen. Ik besluit er heen te gaan. Verstandige keuze blijkt, want de plek waar ik was gedropt bleek een doodlopende weg te zijn. Onder het bord staat Unguriu g., mogelijk de naam van het plaatsje? 

Toch heb ik te vroeg gejuicht, want zodra ik me naar beneden begeef naar de onverharde weg en bij wat minder moderne huisjes kom, kan ik niet verder het bos in gaan. Als ik omkeer, valt pas de vlag in een van de tuinen mij op. Horizontaal gestreept met geel, blauw en rood. Ondanks dat ik wil zeggen dat hij me bekend voorkomt, weet ik even niet waarvan. 

Ik verlaat deze vreemde suburb via een weg (blijkbaar de enige in en uitgang naar het dorpje) door een prachtig bosgebied. Ik kom op een T splitsing terecht ZONDER BORDEN. Zucht. Oke, ik zie aan beide kanten dat er een busstop is. Aan de auto’s te zien rijden ze rechts. En aan mijn rechterkant zit een vrouw op de bus te wachten. Zal ik haar een lift geven? Ik besluit rechts te gaan, met de gedachte dat de vrouw mogelijk met de bus naar de stad gaat en dat het in die stad moeilijk parkeren is, ofzo? Ja, prachtige redenatie, daar doen we het voor. 

Toch blijkt het een goed besluit te zijn geweest en ik zie al snel hoogbouw boven het mooie bosgebied uitsteken. Als ik de ‘hoofdweg’ blijf volgen, kom ik nog steeds geen enkel bord tegen. Zodra ik dit vreemde dorpje (waar het toch vrij druk was) verlaat, zie ik rechts van mij een snelweg! Dat is een goed teken dus ik wil daar zo snel mogelijk op komen. Ik krijg al snel de mogelijkheid om op de snelweg in te voegen, maar nog steeds zonder borden!? Mijn hemel, in het dorpje fietsten zoveel mensen, hoe konden die nou allemaal weten waar ze waren en heen gingen? 

Als ik invoeg op de snelweg, zie ik een bord! Eindelijk! Er staat het logo op van de Europese Unie? Hmm. Opeens zie ik ook de kleuren van de vlag, maar er zit nog groen tussen! Dus geel, groen, rood en blauw gestreept. Nu heb ik geen flauw benul meer. De taal die er op staat kan ik niet begrijpen. Iets met Trans-Europees. 

Aangezien deze kant van de snelweg drukker is dan de andere kant, begin ik met het volgen ervan. Ik laat het dorpje rechts van me en rijdt met de menigte mee. Geen idee of ik de goede kant op ga, want volgens mijn kompas rijd ik in oostelijke richting en om mij heen is vooral industrie te zien, met nog een aantal autozaken. 

Oh kijk! De bus! Zal de mevrouw er al in zitten?

Eindelijk een clue. Ik blijk te rijden op de E28/E85. Dat betekent toch echt dat het onderdeel is van het Europese wegennetwerk, toch? Maar nog steeds geen duidelijke aanwijzingen of ik me ondertussen bij een stad begeef, en zo ja, welke stad dat is. 

Ondertussen laat ik het industriegebied achter me en kom ik in een groenere omgeving met grasvelden rond de weg. Ik heb het gevoel dat ik een ringweg van een stad voorbij ben, vanwege de rustige omgeving in contrast met de drukke industrie. In de verte zie ik een opstopping en opeens BORDEN!!

Minskas... Dat zou Minsk kunnen zijn? Ik herinner mij die naam, omdat ik mogelijk te veel Friends heb gekeken en Phoebe’s vriendje David naar Minsk gaat. Wacht… Wit-Rusland?! Ik dacht dat hun taal er anders uit zag dan wat ik tegen ben gekomen. Ben ik dan in een buurland? 

Lyda… Dat klinkt ook niet bekend. Maar ben ik dan mogelijk niet al een grote stad voorbij? Er staan geen kilometers bij, wat mogelijk een slecht teken is… Ik wil nog even terug voor de zekerheid en maak bij de stoplichten een U-turn. Ik knor over de snelweg weer terug waar ik vandaan kwam. Als de groene omgeving in de verte weer plaats maakt voor het industriegebied, zie ik eindelijk weer borden in de verte. 

JAHOOR! EEN BORD MET EEN VLIEGTUIGJE EROP! Oro Uostas. Gezondheid? Ik moet zo de snelweg af, denk ik. Als ik uitvoeg kom ik op een viaduct terecht en moet ik links of rechts gaan. Ik ga rechts, omdat voor mijn gevoel de ‘stad’ links ligt en JAHOOR! Nog een bord! 

Ik ben dichtbij, ik weet het zeker. Ik ruik overwinning. Na nog een stuk rechtdoor rijden, waarin ik langzamerhand toch mijn zelfvertrouwen kwijt raak omdat het wel heel lang duurt, kom ik bij het entree bord van het vliegveld! 

Ik spring mijn nog rijdende auto uit en boek een enkeltje terug naar Nederland! Wat een verwarrende reis. 

Achteraf bleek ik in Litouwen te zijn geweest, in de buurt van de hoofdstad Vilnius. Nooit geweten dat hun hoofdstad zo heet! De reis via Google Maps nam mij om en nabij een uur in beslag, omdat ik toch besloot terug te rijden. Gelukkig maar, want als ik achteraf toch naar Minsk was gegaan, dan was ik minstens 3 uur langer onderweg geweest!

Dit avontuur is beleefd en geschreven door Tuulla. De beelden zijn afkomstig van MapCrunch (Google Streetview).