"Eindelijk eens aan de andere kant van de wereld"

 

Wauw! Dat is een plaatje om een reis mee te beginnen. Ik zie zee, een soort gras in de verte en elektriciteitskabels boven de grond. Waar ben ik in hemelsnaam beland, vraag ik mezelf af terwijl ik langs de kustlijn op en neer rijd om te kijken waar de weg heengaat. Maar helaas heb ik niet veel keuze en loopt de weg achter me dood. Ik besluit richting de lage gebouwtjes te rijden die ik verderop zie aan de andere kant van de onverharde weg.

Gelukkig, het administratie loket is rechtdoor. Ik vroeg me al af waar die was. Meneer, in welk land ben ik beland?!

Ik rijd langs de kust heen en weer en blijk alleen halverwege de weg in te kunnen slaan. Ik kijk nog even verderop maar ook hier loopt de weg dood. Helaas. Er zijn akelig weinig mensen op straat en de soort huisjes, of caravans, die ik zie staan zien er enorm verloedert uit. Ondertussen ben ik ook geïntrigeerd geraakt door het landschap, welke zo ontzettend droog is maar zo dicht aan zee ligt. Het zand lijkt ook wel te stuiven soms en maakt de helderblauwe hemel in de verte wat onscherper. Ik ben me opeens enorm bewust dat ik deze vorm van armoede niet te ken.

Als ik de enige weg volg uit het - ja hoe noem je het, een strandplaats, dorpje - draai ik me nog even om, zodat ik afscheid kan nemen van het vreemde scenario. Mijn oog valt op een bord dat zegt “Bienvenidos -nog iets wat ik niet kan lezen- Los Palos”. Aha, een plaatsnaam. Mijn interesse wordt getrokken door het bord en ik rijd even terug om erop in te zoomen. Ik lees ‘La cervela del Peru’.
PERU?! Oke… Dus ik bevind me letterlijk aan de andere kant van de evenaar EN aan de andere kant van de wereldbol?! Ik probeer te bedenken wat ik weet van Peru terwijl de onverharde weg me bij de zee vandaan leidt. Het eerste wat in me opkomt is dat er alpaca’s leven in Peru. Erg leuke informatie, maar niet relevant voor dit avontuur ben ik bang. Volgende poging: wat is ook alweer de hoofdstad van Peru? Lima toch? Hopelijk verandert deze weg snel in een verharde weg en kom ik bordjes tegen die mij naar Lima kunnen wijzen!

De weg is ondertussen gelukkig verhard geworden, wat mensen blijkbaar een goede reden vonden om hun afval ernaast te dumpen. Helaas wordt het landschap niet veel spannender, op wat bomen na. Het ziet er droog en warm uit buiten. Wat voor klimaat heeft Peru? Er loopt het Andes gebergte doorheen volgens mij, wat voor een ‘natte’ kant en een ‘droge’ kant zorgt, denk ik mij te herinneren van Aardrijkskunde. Dit zou dan duidelijk de droge kant zijn.
Ondertussen rijd ik een soort dorpje in, met ‘restaurants’. Oh! Ik zie een bus. Zal ik maar dezelfde kant op gaan? Als er een verbinding met een bus is, neem ik aan dat er ook een stad is. Ik besluit rechtdoor te gaan, om de bus te volgen.

Hoe letterlijk wil je een 'road to nowhere' hebben?

De weg verandert weinig. Ik zie af en toe plukjes van bouwprojecten die amper zijn begonnen of waarmee ze halverwege zijn gestopt, net zoals Loeka tegen kwam in Sengal. Ik vraag me stiekem af van en voor wie de bouwprojecten worden gestart. Misschien is deze buurt wel een opkomende locatie?
Ondertussen begin ik me een beetje zorgen te maken: ik heb al een tijdje geen busstop meer gezien. Daarnaast is het extreem rustig op de weg, alsof de pandemie al uitgebroken was in Peru, in tijden van deze Streetview, en mensen in lockdown moesten.

Ik was na een slaapverwekkende tijd rechtdoor te klikken door het onveranderlijke landschap, vind ik deze tweesplitsing zomaar wel heel veel keuzestress geven. Costamera wordt groter afgebeeld, dus ik concludeer dat die stad ook groter zou moeten zijn. Toch? Snel worden mijn zorgen weggenomen en zie ik de bus weer! Hij staat van de weg af en bij een soort woonkamp zoals aan de zee had gestaan. Zou het openbaar vervoer hier duur zijn? En zullen kinderen daarmee naar school gaan? Ik begin me dingen over het dagelijks leven hier af te vragen.
De zon verdwijnt achter de wolken en het landschap wordt er niet gezelliger van. Voor mijn gevoel moet het 40 graden buiten zijn en vraag me af of ik begin te hallucineren van de warmte omdat ik denk bergen te zien. Ik kom nog een keer een bus tegen en ondanks het eenzame landschap geeft dat me hoop.
Enkel bij de tweesplitsing kreeg ik keuze uit twee steden door een bord, maar aan het einde van de weg eindig ik op een T-splitsing zonder borden. De afwezigheid van de borden viel me vanaf het begin af aan al op. Om een keuze te maken, kijk ik op mijn kompas: de zee lag zuidelijk, dus laten we richting het noorden gaan! Rechts of links geen borden!?

Mijn keuze om noordelijk te gaan, confirmeert dat het echt bergen zijn. Of naja, erg hoge heuvels dan, want ik zie geen rotsen en de kleur werkt ook niet mee voor de illusie. Op het bord zie ik de naam Tacna. Zou dat een stad zijn misschien?
En in de verte, zie ik daar nou rook? Zou het industrie zijn? Of is het nog zo’n woestijnberg? Er zit niets anders op dan mijn weg te vervolgen (zie ook het MEGA RANDOM zebrapad over de weg! Misschien wel een inside joke vanwege het zoologico municipal hehe)

Als ik weer enkele saaie kilometers heb gemaakt zonder aanwijzingen of ik überhaupt in de buurt van Lima ben krijg ik, voor de afwisseling, een bocht. Ja het is noemenswaardig en ik betrap mezelf erop dat ik mompel: 'oh een flauwe bocht dat is wel het spannendste wat ik deze weg heb meegemaakt'.
Het wordt ondertussen gelukkig wat drukker op de weg dus misschien is dit een goed teken? Ik passeer een tankstation, de allereerste die ik tegenkom! Ik hoop stiekem dat ik achter dit vervallen huisje een koffie to go kan kopen, want mijn ogen beginnen langzaam dicht te vallen van de saaie weg.

Gezien de afwezigheid van borden, probeer ik me voor te stellen dat ik wel een vliegveld vind. Ik bedenk dat het vast niet goed staat aangegeven en dat het er net zo armzalig uit zou zien als de woonkampen en alle ‘dorpjes’ die ik ben gepasseerd.
Nog geen enkele momenten later begin ik te lachen. HAHAHA wat?! Een bord met letterlijk aeropuorta?! Dit moet een grap zijn. Of heeft Google me gehoord? Rechtsaf naar het vliegveld, oké! Maar ik heb geen idee waar ik ben in Peru en ik heb geen idee van welke stad het zou zijn. Ik vind dit scenario echt te komisch. Misschien heb ik echt meer geluk met het vinden van vliegvelden dan Loeka.

Wauw. Zodra ik rechtsaf sla, zie ik het allereerste gebouw van deze reis dat zowaar hoger is dan 1 verdieping en er daadwerkelijk Westers uitziet! En het staat zo plots en omgeven door het niets. Keurig met auto’s, een hek en daadwerkelijk andere bouwmaterialen.
De weg leidt me naar een rotonde waar ik, naast de kant waar ik vandaan kwam, twee kanten op kan. Maar wederom, geen wegwijzers te bekennen. Ik probeer logisch te beredeneren en besluit dezelfde kant op te gaan als het vorige bord had aangegeven waar Tacna lag.

De weg die ik nu volg is alsof ik in een stukje Amerika ben beland en ik in LA rijd met palmbomen die de weghelften scheiden. Ook is dit het eerste echte groene gras dat ik sinds kilometers heb gezien en begint de zon weer te schijnen.
Als ik het idee krijg dat ik er misschien al voorbij ben gereden, duikt een groen bord op in de verte met in grote witte letter TACNA. Daarnaast een symbool met, jawel, een vliegtuig. Wat is dit goed aangegeven in verhouding tot de rest van mijn reis?!

GEVONDEN! Oké? Dus dit was achteraf eigenlijk een vrij simpele route. Veel rechtdoor en maar drie keer keuzestress door de afwezigheid van wegwijzers. Ik koop nog even snel een ijsje bij deze man met een ijsco-fiets (althans ik denk dat dat het is) en spring in het vliegtuig naar huis! Om naar Nederland te komen, vlieg je zowaar eerst naar Lima, voordat je naar Amsterdam kan vliegen! Kom ik toch nog in Lima, soort van.Als ik in het begin niet richting Costamera was gegaan, maar richting Panamericana, dan was ik in Chili beland. Ik was dan uitgekomen bij de stad Arica welke, op dezelfde afstand, ook een vliegveld had! Achteraf ben ik blij dat ik niet naar Lima heb hoeven reizen: dat had namelijk 17 uur geduurd!

Dit avontuur is beleefd en geschreven door Tuulla. De beelden zijn afkomstig van MapCrunch (Google Streetview).