"Meer dan 4 uur van mijn leven"

Wat een begin! Ik word echt op een top locatie gedropt. Wauw, ik mag meteen een mega mooie brug over. Ik besluit ook gelijk die kant op te gaan want de weg achter me ziet er niet duidelijker uit. Alleen bos en één weg. Maar nee, jongens, ik wil gewoon over die brug. Wat gigantisch mooi is dit zeg! Ik rijd over een mega groot meer(?). Met eilandjes en bergen in de verte. Ik maak gelijk een panorama foto van de brug.

Ik rijd de brug af.. en dan verandert het seizoen: Wauw! Het hele meer is plots bevroren. Ik ben erg onder de indruk en maak nog een panorama foto. Dit is perfect voor een kerst special!

Het blijft winter en ik vind het wel gezellig! Ik krijg een erg Scandinavische vibe van de plek. Maar daar ben ik al eens eerder de fout mee in gegaan (bleek ik in Alaska te zijn of zo…).
Ik rijd verder door het bos, waar ik afgezien van “bus stop” bordjes geen verdere aanwijzingen tegenkom.

Na een poosje ligt er opeens meer sneeuw langs de weg en kom ik mijn eerste wegwijzer tegen. Er staat onder andere “Rutalahti” op. Lahti klinkt bekend maar ik kan er niet op komen waarvan. Ik app mijn vriend en vraag waar ik dat van ken. Ondertussen rijd ik door en negeer ik de afslag. Het ziet er niet uit als of ik een stad zou binnenrijden, dus ik vervolg mijn weg rechtdoor. Mijn vriend antwoord en hij vertelt dat het bedrijf waar hij werkt een magazijn heeft in Lahti. AHA! Ik weet genoeg: ik ben in FINLAND! Misschien zit ik dan nu ook in die omgeving van Lahti.. wat leuk!

Ik geniet echt enorm van de route, door de bossen en bergen. Na een hele poos door dit mooie winter wonderland te rijden, kom ik eindelijk een dorpje tegen. “Putkilahti”. Erg veel Lahti hier in de buurt dus. Er zijn langs de weg heel veel verschillend gekleurde huisjes. Hier ben ik wel fan van! Beter dan die grauwe meuk hier in Nederland, haha!

Ik rijd Jyväskylä (gezondheid) uit en Luhanka in. Even verderop langs de prachtige route rijd ik Tammikoski in, (ik noem deze namen op, zodat jullie begrijpen hoe lastig borden lezen is) waar ik niet kort daarna een route aanwijzing krijg. Rechtdoor naar Joutsa! (Ik schreeuw dit even hard op door huis. Heerlijke kreet: “Joutsa!”) En dan rechtsaf naar de plaats Luhanka. Ik kies er nog even voor om rechtdoor te gaan, aangezien de afslag me niks beloofd, behalve “een andere Finse dorpsnaam”.

Na echt nog een hele poos rechtdoor te klikken, waarin ik besluit zonder documentatie door te gaan (het landschap blijft prachtig en er verandert weinig dus kan ik beter even kilometers maken) kom ik uiteindelijk op een grote T-splitsing. Lathi staat er op! Rechts af en nog 105 kilometer. Oei. Dats nog best ver. Maar ik denk dat dat mijn beste kans is. Waarom? Dat is de enige naam die me iets zegt. Ik ga er stomweg ook van uit dat daar een vliegveld is. Waarom zou je anders kiezen om daar een magazijn te beginnen.. Toch? Ik heb geen idee. Dit is zo’n grote gok, dat ik hoop dat ik niet 100 km voor de kat z’n achterste ga klikken.. Maar weet je? Dat houdt het spannend he! Ik ben tenslotte ook die gene van de twee zusjes die rustig meer dan 3 uur lang zit te klikken. Tuulla heeft tot nu toe allemaal veel nettere routes gehad geloof ik, haha. Ik ben de gene die halve landen doorkruist. Hier wil ik eigenlijk niks mee zeggen: behalve, “wat had je anders gedacht, Loeka?!” Dus, here we go: long distance klikken 2.0.

Natuurlijk rijd ik weer TEGEN de richting in. Ik voel me wel alleen zo op de grote weg nu.

Ik ga weer even kilometers maken. Ik klik door en door. Ik hoop nog dat ik iets van wildlife tegen kom. Hoe tof zou dat zijn? Dat ik nu beeld zou hebben van overstekende rendieren of een beer! Maar helaas, nog geen geluk. En plop: het is nu plots even zomer. Leuk, als afwisseling. Maar ik was net heel content met de winter. Kom maar op met die sneeuw!

Gelukkig gaan Finse kilometers sneller dan Hongaarse. (Mijn vorige reis door Hongarije voelde al langer op dit punt.) Ik ben al snel 20 kilometer opgeschoten. Dit word een eitje!

Er gebeurt weinig spannends onderweg. Waar ik van baal, ik wou een enorm spannend verhaal schrijven vandaag, maar helaas. Ik stalk een hele tijd een zwarte auto die voor me rijdt. Maar daar kan ik niks aan doen, want zoals ik al eerder vermelde, ik rij tegen het verkeer in. Af en toe word ik van weg helft naar weg helft geslingerd, omdat er werkzaamheden zijn of omdat er stukjes weg misten, alhoewel, zo lijkt het. Het is nu weer even winter. Er ligt geen sneeuw, maar het ziet er winter-achtig uit. Dit bevorderd mijn humeur. Lahti is nog steeds recht door. Oh jongens, ik hoop zo dat ik goed gekozen heb.

Ik rijd de gemeente Heinola in. En betrap niet veel later, twee wildplassers, haha!

Betrapt!

Na nog een eindeloze tijd rechtdoor, op een weg die alleen maar omringt is door bomen en vrij donker is, opent het beeld opeens en… mag ik dus gewoon nogmaals over zo’n geweldige brug, met gigantisch uitzicht. Jammer dat de Google camera een beetje ranzig en onscherp is, maar om jullie een indruk te geven, toch weer wat foto’s gemaakt.

Gelukkig rijd ik nu al weer een poosje op de juiste weg helft. Dat is ook wel weer eens fijn. Oeh! Er stond net langs de weg ergens “24 hours Pizza” - dat klinkt als een feestje! Ik wil ook 24 uur lang pizza. (“Dat bedoelt dat bord niet, Loeka..”)

Laat Lahti alsjeblieft een vliegveld hebben! De eerst volgende naam die ik herken is Helsinki… en dat is nog eens 135 kilometer extra… Ik ben ondertussen, in echte tijd bijna 3 uur aan het klikken. Het is zelfs buiten al donker geworden. Ik begin nu langzamerhand bang te worden dat ik iets te optimistisch naar Lahti ben gegaan. En ik leg me neer bij het idee dat ik gewoon nog door moet naar Helsinki. Ondertussen nog 111 kilometer. Dat moet me lukken! Misschien slim om eerst een pauze te nemen en avondeten te koken. Wat een reis!

Waar ik al bang voor was. Geen vliegtuig pictogram niks.

Omdat ik eigenlijk geen zin heb om een hele stad door te gaan en uit te komen op niks, besluit ik nu voor veilig te kiezen. Doei Lahti! Even de tanden op elkaar en doorzetten naar Helsinki.

Na een tijdje slaperig voor me uit klikken, schrik ik plots “wakker”. Ik zit weer op de verkeerde weg helft? Wacht! Heb ik een afslag gemist? Nee toch! Ik kan de juiste weghelft ook niet meer zien. Waar mijn weghelft hoort te zijn, staan bomen. Maar dan.. schiet ik weer terug naar de juiste weg helft, gelukkig. Ook kom ik niet veel later een bord tegen dat mij verteld dat Helsinki nog maar 75 kilometer is. Dat scheelt een hoop. Nog anderhalf uur klikken? Hopelijk iets minder.

Naarmate Helsinki dichterbij komt, kom ik ook al meer verkeer tegen. Ondertussen is Helsinki nog 40 kilometer rijden. Ik neem aan dat er voor die tijd wel een afslag komt naar een vliegveld. De wegen zijn trouwens nog steeds mooi en groen. Veel natuur te zien. Finland is echt een aanrader om eens “in het echt” doorheen te reizen. De natuur is zo gigantisch mooi! En ik zie het alleen via Google Maps: stel je voor dat je daar echt rijdt. Alle wegen zijn enorm rustig en zien er goed uit.

Nou, daar woon je dan. Aan de snelweg. 

De snelweg duurt lang, enorm lang. Maar dan EINDELIJK! Een vliegtuig pictogram op de borden! Voor het eerst staat er iets meer op de borden dan alleen namen! Yes! Eerste afslag rechts! GO!

Ik ging er heel stom van uit dat ze in Scandinavische landen niet aan Ikea deden. Waarom? Het komt er toch vandaan? Zweden dan. Ja dat weet ik, maar eigenlijk daarom juist. Anyhow, hier dus bewijs voor mijzelf: de Ikea van Helsinki! 

Ik rijd nu op een ring weg, en dat is altijd spannend. Tijdens het klikken schiet je vaak naar de verkeerde weg door alle afslagen en weghelft wisseles. Netjes, niet gedachteloos, klikken en op blijven letten. Borden volgen. Goed blijven lezen. Zoveel afslagen.

Naar maten er meer borden met vliegtuig pictogrammen verschijnen raak ik enthousiast en klik met gemak door, het laatste zetje. Nog even en ja: ik klik mezelf zo het vliegveld op.

IK BEN ER! Dit was meer dan 4 uur van mij leven, maar ik ben er.

Als ik nu mijn reis terug kijk zie ik dat ik juist gekozen heb. Er was dichterbij gewoon geen vliegveld geweest. Ik heb dus niet helemaal voor niks deze lange reis gemaakt.

Dit avontuur is beleefd en geschreven door Loeka. De beelden zijn afkomstig van MapCrunch (Google Streetview).